Po Reiki Usui i Reiki Kundalini.
Po Reiki Usui i Reiki Kundalini mogłoby się wydawać, że już wiem, czego potrzebuję. Miałam swój fundament, własne doświadczenia, praktykę i coraz większą świadomość tego, że energia może być odczuwana na wiele różnych sposobów. Reiki Kundalini odpowiedziało również na moje wcześniejsze pytanie, czy można poczuć mocniejszy i szybszy przepływ energii, a przy okazji otworzyło przede mną zupełnie nowe doświadczenia związane z percepcją, intuicją i wizjami. Mogłam więc spokojnie pozostać przy tym, co już znam, i dalej rozwijać swoją praktykę.
A jednak pojawiło się pytanie, które zaczęło we mnie pracować: czy może istnieć jeszcze coś więcej?
Tym razem nie chodziło już wyłącznie o mocniejszą energię. Zaczęły mnie interesować głębsze wglądy, doświadczenia duchowe, możliwość otwierania się na przekazy intuicyjne oraz inspiracje, które mogą prowadzić do realnych zmian w życiu. Chciałam sprawdzić, czy praca z energią może być również przestrzenią, w której pojawia się coś więcej niż samo odczuwanie przepływu.
I właśnie wtedy na mojej drodze pojawiła się Reiki Imara.
„Energia to energia, a kolejne systemy to nowe wynalazki.”
Muszę jednak przyznać, że moje pierwsze podejście do kolejnych systemów Reiki wcale nie było bezkrytyczne. Wręcz przeciwnie, byłam sceptyczna i miałam w sobie bardzo przyziemną myśl: energia to energia, a te wszystkie kolejne odłamy to może po prostu nowe wynalazki, które ktoś wymyśla, nazywa i sprzedaje jako coś kolejnego. Z perspektywy osoby, która znała już Reiki Usui, pracowała z nim przez lata i miała za sobą doświadczenie Reiki Kundalini, naprawdę zastanawiałam się, czy potrzebuję następnej metody.
Tym razem nie szukałam kolejnego potwierdzenia własnych umiejętności, bo z czasem nauczyłam się, że sama liczba poznanych metod nie świadczy o jakości praktyka.
Mimo tego coś sprawiło, że postanowiłam sprawdzić, czym właściwie jest Imara i co może wnieść do mojej praktyki. Nie chciałam przyjmować jej za coś „lepszego” tylko dlatego, że jest kolejnym systemem. Chciałam poznać ją z własnej perspektywy, doświadczyć i dopiero wtedy zdecydować, czy jest to droga, która rzeczywiście ma dla mnie znaczenie.
I tutaj spotkało mnie pierwsze zaskoczenie, ponieważ spodziewałam się, że wraz z kolejnym systemem pojawi się również więcej technik, więcej zasad, więcej rzeczy do zapamiętania i pewnie jeszcze bardziej rozbudowany sposób pracy. Tymczasem Reiki Imara okazała się zaskakująco prosta. Nie dostałam kolejnego skomplikowanego zestawu procedur, który miałabym krok po kroku odtwarzać podczas sesji. Właściwie im dłużej poznawałam tę metodę, tym bardziej docierało do mnie, że jej prostota nie oznacza ubóstwa, ale może być właśnie zaproszeniem do większej uważności i zaufania własnemu doświadczeniu.
To było dla mnie ważne odkrycie, szczególnie po tym, jak wcześniej poznawałam kolejne sposoby pracy. Zaczęłam rozumieć, że wraz z rozwojem praktyka niekoniecznie potrzebujemy coraz większej liczby technik. Czasami przeciwnie, coraz bardziej potrzebujemy umieć być obecni i pozwolić, żeby to, czego nauczyliśmy się wcześniej, zaczęło działać w sposób naturalny.
Nie chodziło już tylko o mocniejszą energię.
W Reiki Imara również pojawiło się doświadczenie intensywnego przepływu energii. Energia może być odczuwana bardzo wyraźnie, może pojawić się ciepło, pulsowanie, mrowienie czy poczucie mocnego przepływu, jednak z czasem nauczyłam się, że sama intensywność nie jest dla mnie najważniejszym wyznacznikiem wartości doświadczenia. Każdy człowiek odbiera energię inaczej i nie ma potrzeby porównywania tego, co czuję ja, z tym, czego doświadcza ktoś inny.
Tym, co szczególnie zainteresowało mnie w Imarze, były przede wszystkim głębokie wglądy i doświadczenia duchowe, a także możliwość otwierania się na przekazy intuicyjne oraz inspiracje, które mogą prowadzić do zmian w życiu. W przekazach dotyczących tej metody pojawia się również możliwość pracy związanej z Aniołami, Archaniołami i Mistrzami Duchowymi. Dla mnie ważne jest jednak, aby mówić o tym jako o obszarze własnego doświadczenia i tradycji tej metody, a nie jako o czymś, czego każdy praktyk powinien koniecznie doświadczać w identyczny sposób.
Każdy ma własną drogę, własny sposób odbierania informacji i własną wrażliwość. Jedni będą mocniej odczuwać energię w ciele, inni będą doświadczać obrazów, jeszcze inni będą mieli poczucie wiedzenia albo otrzymywania intuicyjnych informacji. Nie ma tutaj jednego właściwego sposobu, a doświadczenia jednej osoby nie muszą być doświadczeniami drugiej.
W moim przypadku Reiki Imara stała się przestrzenią, w której zaczęłam jeszcze wyraźniej zauważać własną intuicję i doświadczenia, których wcześniej nie potrafiłam w taki sposób nazwać. To właśnie wtedy zaczęłam rozumieć, że moje wcześniejsze pytanie o „więcej” nie musi oznaczać mocniejszego przepływu. Może oznaczać również głębsze poznanie siebie, większą uważność na to, co pojawia się podczas pracy, i gotowość do przyjęcia doświadczeń, których nie da się wcześniej zaplanować.
Imara nie przyszła zastąpić Usui.
Pomimo poznania kolejnych systemów Reiki nigdy nie poczułam potrzeby odłożenia Reiki Usui na bok. Wręcz przeciwnie, do dziś pozostaje ono moją bazą i fundamentem pracy z klientem. Kiedy rozpoczynam zabieg, zaczynam od Reiki Usui, ponieważ właśnie ten sposób pracy jest mi najbliższy i daje mi znaną przestrzeń, z której mogę dalej podążać za tym, co pojawia się podczas sesji.
W trakcie zabiegu intuicyjnie włączam Reiki Imara wtedy, kiedy czuję, że jest to potrzebne. Nie zmieniam nagle całego sposobu prowadzenia pracy, nie robię z tego osobnego wydarzenia i nie potrzebuję informować klienta, że w tym momencie korzystam również z innego systemu. Po prostu pracuję i pozwalam sobie korzystać z doświadczenia, które zdobyłam na swojej drodze.
Nie chodzi mi przy tym o to, żeby jeden system zastępował drugi. Nie postrzegam Reiki Usui, Reiki Kundalini i Reiki Imara jako metod, które muszą ze sobą konkurować i spośród których trzeba wybrać tę jedną, najlepszą. Każda z nich pojawiła się w moim życiu w innym momencie i każda wniosła coś innego do mojego sposobu pracy. Reiki Usui dało mi fundament, Kundalini otworzyło kolejne doświadczenia związane z intensywnością przepływu i percepcją, a Imara skierowała moją uwagę jeszcze mocniej w stronę intuicji, wglądów i doświadczeń duchowych.
Dzisiaj właśnie tak patrzę na swoją drogę. Nie jako na kolekcjonowanie kolejnych systemów, ale jako na poznawanie różnych sposobów pracy i sprawdzanie na sobie, co rzeczywiście jest mi potrzebne.
Kiedy Reiki staje się drogowskazem.
Jedno z najważniejszych doświadczeń związanych z Reiki Imara nie dotyczyło jednak samego przepływu energii ani tego, co mogłam poczuć podczas zabiegu. Imara stała się dla mnie przestrzenią, która pomogła mi w podjęciu ważnej decyzji w moim życiu.
Nie dostałam gotowej odpowiedzi i nie pojawił się prosty komunikat mówiący: „zrób to” albo „wybierz tę drogę”. To było raczej doświadczenie stworzenia w sobie takiej przestrzeni, w której mogłam usłyszeć własną odpowiedź i zobaczyć pewne rzeczy z innej perspektywy. To właśnie okazało się dla mnie niezwykle ważne, ponieważ czasami najbardziej potrzebujemy nie kolejnej rady z zewnątrz, ale miejsca, w którym możemy naprawdę spotkać się ze sobą.
Dzisiaj szczególnie cenię sobie pracę z intuicją, ale nie traktuję jej jako czegoś nieomylnego. Nie każda pojawiająca się myśl, wizja czy odczucie musi być natychmiast uznane za przekaz, a doświadczenie nauczyło mnie również pokory i uważności w tym obszarze. Ważne jest dla mnie rozróżnianie pomiędzy tym, czego rzeczywiście doświadczam, a tym, co chciałabym zobaczyć, usłyszeć albo otrzymać jako odpowiedź.
I być może właśnie tego najbardziej nauczyła mnie Imara – że otwieranie się na doświadczenia duchowe nie powinno oznaczać rezygnacji z własnego rozeznania.
Czym jest dla mnie „więcej”?
Dzisiaj inaczej rozumiem również samo słowo „Imara”, które najczęściej tłumaczy się jako „więcej”. Kiedyś więcej oznaczało dla mnie przede wszystkim mocniej. Chciałam poczuć intensywniejszy przepływ, doświadczyć czegoś wyraźniejszego i sprawdzić, czy istnieje kolejny poziom. Z czasem jednak zrozumiałam, że „więcej” wcale nie musi oznaczać większej intensywności.
Może oznaczać więcej świadomości własnych reakcji, więcej uważności na drugiego człowieka, więcej zaufania do własnego doświadczenia, ale również więcej pokory wobec tego, czego nie potrafimy wyjaśnić. Może oznaczać gotowość do zadawania sobie trudnych pytań i odwagę, żeby przyjąć odpowiedź, która nie zawsze jest tą, której się spodziewaliśmy.
Właśnie dlatego dzisiaj nie powiedziałabym, że Reiki Imara jest mocniejsza od Reiki Usui czy Reiki Kundalini. Nie potrzebuję już takiego wartościowania. Nie jest to dla mnie wyścig, w którym każda kolejna metoda musi być mocniejsza, wyższa albo bardziej niezwykła od poprzedniej. To po prostu część mojej własnej drogi i doświadczenie, które pojawiło się w odpowiednim dla mnie momencie.
Trzy systemy, jedna droga.
Kiedy patrzę dzisiaj na te trzy etapy, widzę między nimi ciągłość, której wtedy oczywiście nie mogłam jeszcze zobaczyć. Reiki Usui było początkiem i fundamentem, a wtedy potrzebowałam potwierdzeń, żeby zaufać temu, czego doświadczałam. Później pojawiło się Reiki Kundalini i potrzeba sprawdzenia, czy rzeczywiście można poczuć mocniejszy i szybszy przepływ energii. Kiedy już tego doświadczyłam, pojawiło się kolejne pytanie, tym razem dotyczące nie tylko intensywności, ale głębi doświadczenia. W odpowiedzi pojawiła się Imara.
Dzisiaj nie wiem, czy istnieje jakieś ostateczne „więcej”, do którego można dojść i powiedzieć: teraz już wiem wszystko. Właściwie coraz bardziej czuję, że rozwój działa zupełnie inaczej. Jedna odpowiedź może otworzyć kolejne pytanie, jedno doświadczenie może prowadzić do następnego, a to, co kiedyś wydawało się końcem drogi, po pewnym czasie okazuje się po prostu kolejnym etapem.
Moja droga zaczęła się od Reiki Usui, później prowadziła przez Reiki Kundalini, a następnie zaprowadziła mnie do Reiki Imara. Każdy z tych etapów był inny, każdy odpowiadał na inne pytania i każdy zostawił we mnie coś, co jest obecne w mojej praktyce do dziś.
Dzisiaj wiem również, że nie trzeba poznawać wszystkich możliwych systemów Reiki, żeby być dobrym praktykiem. Nie trzeba kolekcjonować inicjacji, żeby się rozwijać i nie trzeba doświadczać tego, co opisują inni, żeby własna praktyka miała wartość. Można pozostać przy jednej metodzie i przez lata odkrywać jej kolejne warstwy, można też, tak jak ja, w pewnym momencie poczuć, że chce się poznać coś jeszcze.
Najważniejsze jest dla mnie to, żeby nie robić tego z przekonania, że kolejny system uczyni nas lepszymi, bardziej rozwiniętymi czy bardziej wyjątkowymi. Kolejna inicjacja sama w sobie niczego za nas nie zrobi. To dopiero własna praktyka, doświadczenie, uważność i sposób, w jaki wykorzystujemy to, czego się uczymy, nadają temu znaczenie.
Najpierw potrzebowałam swojej wiewiórki.
Później chciałam sprawdzić, czy można mocniej.
A z czasem zaczęłam pytać, jak głęboko można wejść w poznawanie siebie, kiedy przestajemy szukać kolejnych dowodów, a zaczynamy naprawdę słuchać własnego doświadczenia.
Moje kolejne „więcej” miało na imię Imara. I właśnie dlatego jest dzisiaj częścią mojej drogi.
