Są takie doświadczenia, na które jedziemy z określonym zamiarem, a wracamy z czymś zupełnie innym. Niby wiemy, po co tam jesteśmy, znamy proces, znamy jego siłę, a jednak życie potrafi znaleźć miejsce, którego sami nie szukaliśmy.
Ceremonia Wybaczania w Kręgu jest właśnie takim doświadczeniem.
Nazwa mówi właściwie wszystko. To proces, w którym można dotknąć bardzo głębokich warstw własnych emocji, spotkać się z tym, co przez lata pozostawało gdzieś pod powierzchnią, i pozwolić sobie na uwolnienie tego, co nadal nosimy, choć wydaje nam się, że dawno już zostawiliśmy to za sobą.
W Ceremonii uczestnicy nie opowiadają swoich historii. Nie ma długich zwierzeń, tłumaczenia się ani analizowania tego, co się wydarzyło. Prowadzący czyta kolejne pytania, a jeśli któreś z nich dotyczy Twojego doświadczenia, wchodzisz do kręgu. Spotykasz tam drugiego człowieka, patrzysz mu w oczy i wypowiadasz kilka prostych słów.
Właśnie ta prostota potrafi być niezwykle poruszająca.
Pytania są skonstruowane tak, że w kręgu może spotkać się zarówno ktoś, kto został zraniony, jak i ktoś, kto kiedyś zranił. Nie wiemy, z jakiej historii przychodzi druga osoba. Nie wiemy, co właśnie przeżywa. Wiemy tylko, że na chwilę spotykamy się w czymś bardzo ludzkim.
Tym razem pojechałam na Ceremonię w zupełnie konkretnym celem. Chciałam się certyfikować, aby móc prowadzić ten piękny proces dla innych. Spodziewałam się więc, że będą się działy rzeczy ważne, bo na Ceremonii zawsze się dzieje. Nie spodziewałam się jednak, że po ośmiu latach spotkam się z własną żałobą.
A wszystko zaczęło się jeszcze przed wyjazdem.
Uczestnicy przyjeżdżają z różnych stron Polski. Okazało się, że z Gdańska jedzie również chłopak, którego znalazła dla mnie Małgosia, moja towarzyszka i przyjaciółka ścieżki rozwoju. Czytam wiadomość i przez chwilę nie wierzę własnym oczom. Przemysław. Nazwisko niemal takie samo jak nazwisko mojego Przemka, różniące się zaledwie dwiema literami.
Pomyślałam wtedy: „Oho… ”.
Poznałam przemiłego kolegę, umówiliśmy się na wspólną podróż i pojechaliśmy razem na warsztat. Niczego więcej nie dopisywałam do tej historii. Ot, zbieg okoliczności. Choć może już wtedy jakaś część mnie wiedziała, że ten Przemek pojawił się w mojej drodze nie bez powodu.
Ceremonia trwała. Kolejne pytania otwierały kolejne drzwi. Kilkadziesiąt pytań, ponad dwadzieścia osób, a przy każdym z nich zupełnie inna konfiguracja spotkań. Czasem przechodzisz przez krąg i spotykasz kilka osób, czasem jedną, możesz z jakąś osobą nie spotkać się wcale. Nigdy nie wiesz, kto za chwilę stanie naprzeciwko Ciebie.
Aż pada pytanie: „Jeżeli nagle straciłeś na zawsze kogoś Ci bliskiego, nawet ukochane zwierzątko, albo przez Ciebie ktoś przeszedł taką stratę, przejdź przez krąg i powiedz: imię… przykro mi, że Cię to spotkało”.
I wychodzę ze swoim bólem i smutkiem.
Przede mną stoi Przemek – ten Przemek z początku tej historii.
Mój organizm chyba wiedział wcześniej niż ja, co właśnie się wydarzyło. Samo wypowiedzenie imienia graniczyło z cudem. Całe ciało krzyczało. Łzy płynęły strumieniami. Przez chwilę miałam wrażenie, że te osiem lat nie istnieje, że wszystko wydarzyło się wczoraj, że jestem dokładnie w tym miejscu, w którym byłam wtedy.
Patrzę na niego i wiem, że muszę powiedzieć jego imię.
„Przemek…” Tylko tyle. A przecież za tym jednym imieniem mieściło się całe moje życie.
Miłość. Wspólne plany. Codzienność. Choroba. Bezsilność. Nadzieja. Strata. Tęsknota. Wszystko to, czego przez lata nie da się opowiedzieć jednym zdaniem.
Ciało zrobiło to, czego nie potrafiły zrobić słowa. Pozwoliło mi wypłakać coś, co najwyraźniej wciąż we mnie było.
A jednak w końcu udaje mi się wydobyć głos. „Przemek…” I dalej już nie pamiętam wiele słów.
Pamiętam za to ramiona. Jego ramiona, w które mogłam wejść z całym tym bólem. Bez wyjaśniania, bez opowiadania, bez historii. Nic nie musieliśmy mówić. Oboje byliśmy w swoich procesach, oboje mieliśmy swoją własną historię, a jednak przez tę krótką chwilę nasze historie spotkały się w jednym miejscu.
Ciała nie kłamią. Przeszliśmy przez krąg i Ceremonia trwała dalej. Były jeszcze inne mocne momenty, ale ten jest tym, po który pojechałam.
Bo nagle zrozumiałam, po co naprawdę tam byłam. Nie tylko po to, żeby nauczyć się prowadzić Ceremonię dla innych. Po ośmiu latach spotkałam się z moim Przemkiem.
Ciekawe jest to, że tylko w tym jednym pytaniu stanęliśmy z moim kolegą naprzeciwko siebie…
Mój Przemek zmarł po beznadziejnej walce z chorobą nowotworową. Budowaliśmy życie z myślą o tym, że będzie trwało długo. W dojrzałym wieku zupełnie inaczej wchodzi się w związek. Jest już za nami kawał życia, doświadczenia, zachwyty i rozczarowania. Wiemy, czego nie chcemy, czego nie jesteśmy gotowi już nigdy więcej przyjmować, ale też coraz lepiej wiemy, czego pragniemy i jak chcemy kochać. Budowałam z nim życie, na całe życie.
Tymczasem nasze życie miało napisać zupełnie inny rozdział.
Przez te osiem lat nauczyłam się żyć z jego nieobecnością. Żałoba nie dręczyła mnie przecież każdego dnia. Żyłam, pracowałam, spotykałam ludzi, śmiałam się, kochałam, budowałam kolejne kawałki swojego świata. Wydawało mi się, że ten rozdział został już zamknięty.
A jednak gdzieś we mnie nadal pozostawało coś, czego nie potrafiłam nazwać. Dopiero tego dnia zobaczyłam, że można nauczyć się żyć dalej, a jednocześnie nie oddać jeszcze całego swojego bólu.
I chyba właśnie to wydarzyło się w tamtym kręgu.
Oddałam coś, co nie musiało już być moje. Mój ból, moje cierpienie, ciężar tego, że życie, które miało trwać, skończyło się inaczej.
Mam wrażenie, że oddałam to wszystko w tym jednym spotkaniu z drugim cierpiącym człowiekiem. Jakbym po ośmiu latach mogła wreszcie położyć to wszystko na ziemi i powiedzieć: już nie muszę tego nieść.
I to nie jest zapomnienie. Wręcz przeciwnie. W moich wspomnieniach zaczęło zostawać więcej miłości niż bólu, więcej radości niż cierpienia. Zostało to, co było między nami dobre, piękne, prawdziwe i wdzięczność za to, że nasze drogi w ogóle się spotkały.
Został mój Przemek. Nie jako człowiek, którego straciłam. Jako człowiek, którego kochałam.
I nadal kocham. Tylko już inaczej.
Oddałam. Odprawiłam. Zamknęłam. Pozamiatałam.
Czy można było spodziewać się tego po Ceremonii Wybaczania w Kręgu?
Tak i nie.
Uczestniczyłam w niej już kolejny raz i za każdym razem coś innego stawało się najważniejsze. Ten sam proces, a jednak zupełnie inne spotkanie ze sobą.
Może właśnie na tym polega jego siła. Nie zawsze przychodzimy po to, po co nam się wydaje, że przychodzimy. Czasem jedziemy się czegoś nauczyć, czasem, żeby poprowadzić innych, a czasem po prostu jesteśmy wreszcie gotowi spotkać kogoś, kogo nosiliśmy w sobie przez wiele lat. Tym razem byłam gotowa spotkać mojego Przemka. I chyba właśnie dlatego mógł się pojawić.
